Δωροέκθεση - Ι.Μητροπόλεως Πειραιώς 2009-10

Ισαπόστολοι – το περιοδικό μας.

Το περιοδικό του ναού μας αποτελεί πραγματικότητα. Το κατεβάζετε σε μορφή PDF με δεξί κλίκ εδώ.


Απαραίτητος για την ανάγνωση ο Acrobat Reader.

Οἱ Νεομάρτυρες καὶ ἡ Ἁγία Ἑλένη ἀπὸ τὴν Σινώπη τοῦ Πόντου

Ἡ καθημερινὴ ἀλματώδης αὔξηση τῆς παντοειδοὺς ἀνομίας, ὅπως καὶ ἡ ἀποστασία πολλῶν ἐκ τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, ἐκτὸς ἐξαιρέσεων, οἱ ὁποῖοι ἐμμένουν εἰς τὴν διδασκαλία τῆς Ὀρδοδόξου Ἐκκλησίας, μας κάνει ἀγαπητοί μου νὰ βρισκόμαστε σήμερα ἐδώ, καὶ ταπεινά, φτωχὰ καὶ ἀπλὰ νὰ ποῦμε «Λόγον ἀγαθόν» διὰ τοὺς Νεομάρτυρας τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ «Νέο μαρτυρολόγιο τῶν μετὰ τὴν Ἄλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατὰ διαφόρους καιροὺς καὶ τόπους μαρτυρησάντων θέτει ὡς χρονικὸ ὅριο τὸ 1453, μετὰ τὸ ὁποῖο ὅσοι μαρτύρησαν χαρακτηρίζονται νεομάρτυρες. Οἱ νεομάρτυρες ὀνομάστηκαν ἔτσι, γιὰ νὰ διακρίνονται ἀπό τοὺς παλαιοὺς μάρτυρες τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων ἤ καὶ ἀργότερα τῆς εἰκονομαχίας. Ἄν καὶ δὲν ὑπάρχει ἐποχή στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας χωρίς μάρτυρες.

Οἱ καιροί ποὺ οἱ ἱστοριοδίφες ἄντλησαν πληροφορίες ἦταν δύσκολοι. Βρισκόμαστε στὴν Τουρκοκρατία καὶ ἔτσι πληροφορούνταν τὰ γεγονότα ἀπό αὐτόπτες μάρτυρες ἤ γενικότερα ἀπό τὴν προφορικὴ παράδοση. Τὰ συναξάρια τῶν νεομαρτύρων ἐκτός ἀπὸ τὸ καθαρά θρησκευτικό ἐνδιαφέρον ποὺ παρουσιάζουν, βλέπει σὲ αὐτὰ κανείς καὶ τὴν κοινωνική κατάσταση τῆς ἐποχής. Ἡ ζωοποιός παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στηρίζει τὸ γένος σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας.

Τὸ μοναδικό προσιτό βιβλίο σχετικά μὲ τοὺς νεομάρτυρες εἶναι τὸ Νέο Μαρτυρολόγιο. Ὁ κόσμος δὲν ξέρει τὴν ὕπαρξη τῶν νεομαρτύρων.
Πολλὲς φορὲς οἱ Χριστιανοί ἔχουν τὸν ἀπόλυτα φυσικό πόθο νὰ δοῦν ὁρατές ἀποδείξεις τῆς πίστεώς μας. Ἀλλιώς ἡ ἐλπίδα τους ἐξασθενεῖ καὶ οἱ διηγήσεις τους γιὰ θαύματα παλαιότερων ἐποχών καταντοῦν μύθος στὴ συνείδησή τους. Νά, γιατί εἶναι ὠφέλιμη ἡ ἐπανάληψη παρόμοιων μαρτυριῶν! Νά, γιατί εἶναι ἀνεκτίμητος γιὰ ἐμάς αὐτός ὁ καινούργιος μάρτυρας, στὸν ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ δεῖ κανείς σωτηριώδεις ἐκδηλώσεις τῆς πίστεώς μας. Ξέρουμε πὼς καὶ αὐτόν λίγοι θὰ τὸν πιστέψουν, ὅπως λίγοι πίστεψαν τὴν μαρτυρία τῶν προγενεστέρων πατέρων καὶ αὐτό ὄχι γιατί δὲν εἶναι ἀληθινή ἡ μαρτυρία, μὰ γιατί ἡ πίστη ἀπαιτεῖ αὐταπάρνηση καὶ ἀγώνα.

Οἱ νεομάρτυρες, μας δείχνουν τὸν δρόμο τῆς ζωῆς στοὺς ζοφώδεις καιρούς μας. Γι’ αὐτὸ κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παύλο « τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς , τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον νέφος μαρτύρων». Πὼς δὲν εἶναι ἄξιο νὰ δοξάζει ὁ καθένας μας τὸν Θεό βλέποντας τὸν φόβο τῆς μελλούσης κρίσεως νὰ προχωράει στοὺς γενναίους μάρτυρες, τὸν πόθο τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν, τὴν πίστη νὰ στερεώνεται στὴν ψυχή τους; Καὶ τότε τὸ πῦρ τῆς θείας ἀγάπης νὰ ἀνάψη εἰς τὰς καρδίας τους.Μέσα στὴν καρδιά του χειμῶνος, ἐαρινά ἄνθη καὶ τριαντάφυλλα. Μέσα εἰς τὸ ψηλαφητόν σκότος φώτα λαμπρότατα.

Μπορεῖ κάποιος νὰ ρωτήσει, γιὰ ποιοὺς καιροὺς εὐδόκησε ὁ Θεός νὰ γίνονται νέοι μάρτυρες στοὺς τωρινοὺς καιρούς.

Α) Γιὰ νὰ γίνει ἀνακαινισμός ὅλης τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.
Β) Γιὰ νὰ μένουν ἀναπολόγητοι οἱ ἀλλόπιστοι ἐν τῇ ἡμέρα τῆς Κρίσεως.
Γ) Γιὰ νὰ εἶναι δόξα καὶ καύχημα τῆς Ἐκκλησίας, ἔλεγχος δὲ καὶ καταισχύνη τῶν ἐτεροδόξων.
Δ) Γιὰ νὰ εἶναι παράδειγμα ὑπομονής σὲ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ὅπου τυραννιούνταν κάτω ἀπό τὸ ζυγό τῆς αἰχμαλωσίας.
Ε) Γιὰ νὰ εἶναι θάρρος καὶ παρακίνηση στὸ νὰ μιμηθοῦν διὰ τοῦἔργου τὸ μαρτυρικό τους τέλος, καὶ ὅλοι οἱ Χριστιανοί, οἱ «κατά περίστασιν εἰς τὸ μαρτυρῆσαι ἀναγκαζόμενοι».

1. Οἱ νέοι μάρτυρες εἶναι ἀνακαινισμός ὅλης τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, διότι ὁ χρόνος καὶ ὁ καιρός ἔχει φυσικό τοῦτο τὸ ἰδίωμα τὰ μὲν νέα καὶ καινούργια πράγματα νὰ τὰ κάνη παλαιά, τὰ δὲ παλαιά νὰ τὰ ρίπτη μὲ τὴν πολλή του παράταση, εἰς ἕνα βυθόν ἀπιστίας καὶ ἀλησμονησίας καὶ τοσοῦτον νὰ ταὰ γηράσκη καὶ νὰ τὰ ἀφανίζη, σὰν νὰ μὴν ἔγιναν ὁλότελα.

Οἱ νέοι μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ θέατρον τοῦ κόσμου ἐκριζώνουν ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν Χριστιανῶν πάσαν ἀπορίαν καὶ δισταγμὸν καὶ ἀνακαινίζουν τοὺς παλαιοὺς μάρτυρας. Ἡ νέα τροφὴ ἐνδυναμώνει ὅλα ἐκείνα τὰ στόματα, ποὺ εἶναι ἀδυνατισμένα ἀπὸ μια προλαβούσα πείνα. Ὁ Ψαλμωδὸς λέει: «ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης σου». Ἔτσι καὶ οἱ νεοφανεῖς μάρτυρες ἐνδυναμώνουν καὶ ἀνακαινίζουν τὴν πίστη τῶν Χριστιανῶν.

Οἱ τωρινοὶ Χριστιανοὶ δὲν ἀμφιβάλλουν πλέον γιὰ τὰ μαρτύρια τῶν παλαιῶν μαρτύρων, γιατὶ βλέπουν μὲ τὰ ἴδια τους τὰ μάτια, τὶ ὑπέμειναν οἱ νέοι τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες. Τὰ Ἅγια αὐτῶν αἵματα καὶ φορέματα διεμερίσθησαν, μέχρι καὶ φυλακτήρια τα βαστάζουν καὶ μὲ τὰ ἴδια τους τὰ χέρια τοὺς ἐνεταφίαζαν.
Οἱ Νέοι μάρτυρες ἀνακαινίζουν τὶς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν μὲ τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, μὲ τὸ νὰ βεβαιώνουν τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Ὅλη τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἐπισφραγίζουν ὄχι μόνο μὲ τὰ λόγια, ἀλλὰ μὲ πάνδεινα κολαστήρια, ὅπου ἔλαβον καὶ μὲ τὸ ἴδιο τους τὸ αἷμα καὶ τὸν μαρτυρικό τους θάνατο. Καὶ ὅπως ἡ ράβδος τοῦ Μωυσῆ ἔγινε ὄφις, ἔτσι καὶ ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ θερμότερη στοὺς χρόνους τῶν Ἀποστόλων καὶ μαρτύρων διὰ τὴν νεαρότητα, μετετράπη εἰς χλιαρὰ ὁλιγοπιστίαν διὰ τὴν παλαιότητα. Ἀλλὰ ὅπως ὁ Μωυσῆς ἔπιασε τὸν ὄφιν ἀπὸ τὴν οὐρὰ καὶ ἔγινε ράβδος, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς οἰκονόμησε στοὺς τελευταίους καιροὺς νὰ γίνουν μάρτυρες καὶ διὰ αὐτῶν ἀπέδειξε πάλιν τὴν θέρμην διὰ τὸν Χριστόν.

2. Οἱ νέοι μάρτυρες κάνουν τοὺς ἀλλόπιστους ἀναπολογήτους ἐν τῇ ἡμέρα τῆς κρίσεως, διότι ὅπως τὸ προζύμι μὲ πολὺ ἄλευρον μεταδίδει τὴν δική του δύναμη σὲ αὐτὸ καὶ γίνεται ὅλο ζύμη, ἔτσι καὶ ὁ Θεός οἰκονόμησε νὰ εἶναι ἐσμιγμένοι οἱ λίγοι πιστοὶ εἰς τοὺς πολλοὺς ἀλλοπίστους διὰ νὰ μεταδώσουν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, καὶ νὰ τοὺς φέρουν στὴν ἐπίγνωση τῆς ἀληθείας. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει: « Διὰ τοῦτο καὶ ἀνέμιξεν ὁ Θεὸς τῷ πλήθει τοὺς αὐτῷ πιστεύοντας, ἵνα μεταδῶμεν ἀλλήλοις ταῆς ἡμετέρας συνέσεως». Οἰκονόμησε ὥστε οἱ μάρτυρες νὰ γεννηθοῦν μέσα στὰ πλήθη τῶν ἀλλοπίστων, τελευταῖον ἐνώπιον ὅλων μὲ μεγάλη ἀνδρεία ἐκήρυξαν τὴν πίστη, ὁμολόγησαν Υἱὸν Θεοῦ. Τὴν ὁμολογία αὐτὴ βεβαίωσαν μὲ τὸ ἴδιο τους τὸ αἷμα, μὲ τὰ θαύματά τους, ὅσο καὶ μὲ τὴν τελείωση τοῦ μαρτυρίου τους.

Ὁ ἀπ. Παῦλος γράφει: «Ὁ Θεὸς τοῦ αἰῶνος τούτου ἐτύφλωσε νοήματα τῶν ἀπίστων , εἰς τὸ μὴ αὐγᾶσαι αὐτοῖς τὸν φωτισμὸν τοὺ Εὐαγγελίου τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ» ὅμως παρόλο ποὺ ἄκουσαν τὸ κήρυγμα τῶν νέων μαρτύρων καὶ παρόλο ποὺ εἴδαν τόσα μαρτύρια δὲν ἐπίστευσαν, ἀλλὰ πάλι ἔμειναν εἰς τὸ σκότος (ἀπετύφλωσε γὰρ αὐτοὺς ἡ κακία αὐτῶν, καὶ οὐκ ἔγνωσαν τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ Σοφ. Σολομῶντος).

3. Οἱ νέοι μάρτυρες εἶναι ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἔλεγχος τῶν κακοδόξων. Ἐμαρτύρησαν διὰ τὴν πίστην τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ ἔχυσαν διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ τὸ αἷμα τους. Οἱ μάρτυρες εἶναι νέοι στοὺς χρόνους, ἀλλὰ στὰ μαρτύρια παλαιοί. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐκάλεσε τοὺς ἐργάτες τοῦ ἀμπελῶνος κατὰ τὴν τοῦ Εὐαγγελίου παραβολὴν, τοὺς παλαιοὺς καὶ τοῦς νέους μάρτυρες καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ τῶν πρώτων ἕως τῶν ἐσχάτων, ἴσους αὐτοὺς ἐποίησε, μὲ τὸ νὰ δώσει εἰς ὅλους τὸ ἕν καὶ ἴσον δηνάριον, τὸ ὁποῖο εἶναι ὁ στέφανος τοῦ μαρτυρίου καὶ ἡ ἀπόλαυση τῆς Οὐρανίου Βασιλείας.

4. Οἱ νέοι μάρτυρες εἶναι παράδειγμα ὑπομονῆς σὲ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους. παράδειγμα ὑπομονῆς τῶν θλίψεων. Ὁ Κύριος δὲν ξεχνᾶ τοὺς κόπους καὶ τοὺς μόχθους. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἄδικος. Οἱ φυλακές, οἱ ἀρπαγές, οἱ ἀτιμίες, οἱ διωγμοί, οἱ ἐξορίες γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ εἶναι δωρεές καὶ ἀξιώματα οὐράνια. Ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: « Τὸ μετὰ Χριστοῦ πάσχειν καὶ ὑπὲρ Χριστοῦ, τοῦ μετὰ τῶν ἄλλων τρυφᾶν αἱρετώτερον». Πρέπει νὰ ἀγαπᾶμε τὸ νὰ παιδευόμαστε, παρὰ τὸ νὰ κάνουμε θαύματα λέει ὁ Χριστός. Ὁ Παῦλος ἐκαυχᾶτο γιὰ τὸ σταυρό, τὶς ἀσθένειες, τὰς θλίψεις καὶ τὰ πάθη ποὺ ὑπέμεινε γιὰ τὸν Χριστό. Καὶ στὸ κατὰ Λουκᾶν Ευαγγέλο ὁ Χριστὸς λέει: «ἐν τῇ ὑπομονῇ κτίσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν».

5. Οἱ μάρτυρες εἶναι γιὰ ἑμᾶς πρότυπα μιμήσεως. Ἡ Ἐκκλησία προτείνει στοὺς πιστοὺς, ὅτι ἐὰν θέλουν νὰ τιμοῦν τοὺς μάρτυρες, πρέπει νὰ τοὺς μιμοῦνται. Καὶ αὐτὸ γίνεται ἐὰν ἀκολουθήσουμε τὸ ἁγιογραφικὸ: «ὅς γὰρ θέλει τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σώσει ἀπολέσει αὐτήν, ὅς γὰρ ἀπολέσει αὐτὴν ἔνεκεν ἐμοῦ εὐρήσει αὐτήν». Ἡ Ἐκκλησία ἐπίσης μας προτείνει νὰ γίνουμε μάρτυρες. Κάτι τέτοιο εἶναι φοβερὸ ὄχι ὅμως ἀκατόρθωτο, ἀλλὰ χρειάζεται μια μεγαλειώδη ψυχή. Ὁ πόθος τοῦ μαρτυρίου προϋποθέτει τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ νὰ μας χωρήσει κανείς, οὔτε θλίψις, ἤ στεναχώρια.
Παράδειγμα Νεομάρτυρα ἔχουμε μπροστά μας τὸ λείψανο τῆς Ἁγίας Ἑλένης τῆς Σινωπίτιδος. Δεκαπέντε χρονῶν ἦταν καὶ ὅταν τὴν ἐπιθύμησε ὁ Τοῦρκος Διοικητὴς ταῆς Σινώπης. Πολλὲς φορὲς προσπάθησε νὰ τὴν μιάνει, ἀλλὰ μιὰ ἀκαθόριστη δύναμη τὸν ἐμπόδιζε. Ἦταν οἱ προσευχὲς τῆς Ἁγίας.

Ὁ Τοῦρκος πασᾶς βασάνισε καὶ θανάτωσε τὴν Ἁγία καὶ ἔριξε τὸ σῶμα τῆς μέσα σὲ ἕνα τσουβάλι στὴ θάλασσα. Τὸ σῶμα ἐπέπλεε στὴ θάλασσα καὶ φωτιζόταν ἀπὸ ἕνα οὐράνιο φῶς. Ἕλληνες ναυτικοὶ μετέφεραν τὸ σῶμα της στὴ Ρωσία καὶ τὴν κάρα τῆς Ἁγίας ποὺ εἶχε ἕνα καρφὶ μπηγμένο καὶ ἄλλη μια τρύπα ἀπὸ δεύτερο καρφί στὴν Σινώπη. Πολλὰ θαύματα ἔκανε καὶ κάνει ἡ Ἁγία, ἰδιαίτερα σὲ ὄσους ἔχουν κεφαλαλγίες.

Μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν, τὸ 1924 ἡ κάρα τῆς Ἁγίας Ἑλένης μεταφέρθηκε στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίας Μαρίνης, Ἄνω Τούμπας Θεσσαλονίκης. Τὸν Μάιο τοῦ 2009 καὶ γιὰ μια ἑβδομάδα ἡ κάρα ἦλθε στὴν ἐνορία μας καὶ ἀπὸ τότε ἕνα μικρὸ τεμάχιο λειψάνου της ποὺ φυλάσσεται στὸν Ναό μας ευλογεῖ καὶ σκέπει ὅλους μας. Ἡ Ἁγία Ἑλένη ἡ Σινωπίτιδα ἀς πρεσβεύει πάντοτε στὸν Σωτήρα Χριστὸ γιὰ ὅλους μας. Ἀμήν.

Ἡ μνήμη της τιμᾶται τὴν 1η Νοεμβρίου

π. Ιωάννης Παναγιώτου

«Τις πταίει» - Πάντα οι ΑΛΛΟΙ – ποτέ ΕΜΕΙΣ !!!

Βιώνουμε αποδεδειγμένα τις χαρές της ζωής μέσα από απλά πράγματα κι όμως καταπιανόμαστε σ’ έναν ατέλειωτο αγώνα επιδίωξης απόκτησης κάποιων δύσκολων για τα μέτρα μας, και πολλές φορές μοιραίων για το τρόπο απόκτησής των αγαθών.
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Οι ΑΛΛΟΙ!

Κατηγορούμε τους πολιτικούς για το παιχνίδι της ψηφοθηρίας και από την άλλη κάνουμε πλύση εγκεφάλου στα παιδιά μας για τον (ξύπνιο) τρόπο και τις σύγχρονες μεθόδους διασφάλισης μιας θέσης στο δημόσιο…(όποιος ακολουθεί τις τυπικές αξιοκρατικές διαδικασίες είναι ηλίθιος…και πεπερασμένος), διανθίζουμε δε τον «παιδευτικό» μας οίστρο με επιμορφωτικά σεμινάρια για τις τεχνικές επίτευξης συγκεκριμένων στόχων που αφορούν υπηρεσίες του Δημοσίου...και όχι μόνον.
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Οι ΑΛΛΟΙ!

Φτιαχνόμαστε να βλέπουμε τους δημοφιλείς πολιτικούς στα παράθυρα των καναλιών να αλληλοσπαράζονται …. Ανοίγουμε τα μάτια μας έκπληκτοι σαν να ήταν ποδοσφαιρική φάση αγώνα ποδοσφαίρου απ’ αυτά που ξεστομίζονται αλλά δεν είμαστε παρόντες μετά να τους δούμε να πίνουν με άμετρη οικειότητα και κολακευτικούς χαχανισμούς το αγαπημένο τους ποτό στο γνωστό τους τακτικό στέκι….
Εμείς αντίθετα φανατιζόμαστε, συγκρουόμαστε μεταξύ μας και δεν ψαχνόμαστε λίγο περισσότερο να καταλάβουμε τι συμβαίνει γύρω μας….
Ποιος φταίει γ’ αυτό; Οι ΑΛΛΟΙ!


Καταπίνουμε αδιαμαρτύρητα ό, τι μας παρουσιάζει το «μαγικό κουτί» των Μ.Μ.Ε. και δεν καταλαβαίνουμε ότι πάντα πίσω από αυτό που σου δείχνουν υπάρχει μια άλλη εικόνα, αυτή του «παρασκηνίου». Δεν χαλαλίζουμε δυστυχώς ‘φαιά ουσία’ να σκεφτούμε – να προβληματιστούμε ή ακόμη και να τολμήσουμε ν’ απαξιώσουμε το … «κουτί» αλλά με ευκολία υιοθετούμε ό, τι μας μεταδίδουν οι λαλίστατοι και έντεχνα προβεβλημένοι δημοσιογράφοι…του ‘κουτιού’…
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Οι ΑΛΛΟΙ!

Η «συνείδηση» του σωστού πολίτη στον καθένα μας ξεκινά μόνο όταν το ίδιο το Κράτος αρχικά, οι υπόλοιποι Δημόσιοι φορείς στην συνέχεια και τέλος όλοι οι υπόλοιποι πολίτες έχουν αποκτήσει πλέον σωστή πολιτική αγωγή & συνείδηση..
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Οι ΑΛΛΟΙ;

Κάνουμε παντού τους «έξυπνους» και πιανόμαστε πανεύκολα στα δίχτυα ενός ατέλειωτου μαρκετίστικου καταναλωτισμού που συνδυάζεται με μία ανόητη επιδειξιμανία άσχετα αν οι πράξεις αυτές μας οδηγούν ανεπιστρεπτί σε οικονομικά τάρταρα.
Μετά παραπονιόμαστε… γκρινιάζουμε …. και αποζητούμε τον οίκτο ή ακόμη και την οικονομική βοήθεια των άλλων….
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Οι ΑΛΛΟΙ!

Αδιαφορούμε εάν οι βασικές «αξίες» της ζωής υποβαθμίζονται, αξίες όπως αυτές της «οικογένειας», «θρησκείας», «πατρίδας», και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό απορρέει από μία ενορχηστρωμένη κακόβουλη αλλά σωστά σχεδιασμένη σκοπιμότητα. Όσο το μέτρο των αξιών των πολιτών μειώνεται τόσο ευκολότερα αυτοί που εξασκούν την «ψυχολογία της μάζας» χειραγωγούν ευκολότερα την κοινωνία μας.
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Οι ΑΛΛΟΙ!

Τα παιδιά μας πλέον είναι «ρομποτοποιημένα πακέτα» προγραμματισμένα το πρωί να πάνε στο σχολείο τους, το μεσημέρι να συνεχίσουν στα φρακαρισμένα από κόσμο φαστφουντάδικα, να συνεχίσουν με φροντιστήρια γλωσσών το απόγευμα και να τελειώσουν το βράδυ πριν επιστρέψουν στο σπίτι από τα φροντιστήρια των μαθημάτων τους. Μετράμε το κόστος στον οικογενειακό προγραμματισμό…. Και από εκεί και μετά, ε δεν χρειάζεται και να συζητάμε μαζί τους είμαστε κουρασμένοι από την δουλειά…. Μετά όμως απορούμε πως δημιουργείται ένα τόσο τεράστιο χάσμα επαφής μαζί τους και πως γίνεται να αδυνατούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους….
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Οι ΑΛΛΟΙ!


Μπορούμε να μάθουμε να παραδεχόμαστε τα λάθη μας;
Μπορούμε να μειώσουμε τον «εγωισμό» μας για να μειωθεί ο βαθμός της μυωπίας που μας εμποδίζει να κάνουμε σωστή «αυτοκριτική»;
Μπορούμε να μάθουμε να βλέπουμε πέρα από το δάχτυλό μας;

Πάντα υπάρχει «χρόνος» - πάντα υπάρχει η δυνατότητα.
Εξάλλου δεν χρησιμοποιούμε τα μάτια των ΑΛΛΩΝ για να βλέπουμε ούτε τα αυτιά των ΑΛΛΩΝ για ν’ ακούμε…..
ΕΜΕΙΣ είμαστε υπεύθυνοι για τον εαυτό μας – ΕΜΕΙΣ είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας, τις επιλογές μας, τις αποφάσεις μας και όχι οι ΑΛΛΟΙ.


Στέφανος Κουλουμπής

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ Ο ΜΗΝΑΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Μήνας Σεπτέμβριος. Ὁ πρῶτος μήνας τῆς ἐποχῆς τοῦ Φθινοπώρου. Ὀνομάστηκε Σεπτέμβριος ἀπὸ τὴν λατινικὴ λέξη (Septimus), ποὺ σημαίνει στὰ Ἑλληνικὰ ἑπτά. Δηλαδὴ εἶναι ὁ ἕβδομος μήνας ἀπὸ τὸν Μάρτιο (Νισάν), ποὺ εἶναι ὁ πρῶτος μήνας τῶν Ἑβραίων. Ὅταν τὸ 450 π.Χ. καθιερώθηκε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους ὀ Ἰανουάριος πρώτος μήνας τοῦ χρόνου, ὁ Σεπτέμβριος ἔγινε ἔνατος μήνας. Ἀργότερα ὅμως οἰ Βυζαντινοὶ ἀκολουθώντας ἀρχαῖα ἔθιμα τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅρισαν τὸν Σεπτέμβριο ὡς πρῶτο μήνα τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους.

Ὁ μήνας Σεπτέμβριος εἶναι ὁ μήνας τῆς Φθινοπωρινῆς 2ας Ἰσημερίας, ὅπου ἡ νύκτα καὶ ἡ ἡμέρα ἔχουν ἀπὸ 12 ὤρες. Κατὰ τὸν μήνα αὐτὸ λόγῳ τοῦ ὅτι καὶ ὁ ἀέρας καὶ ἡ ἀτμοσφαιρα ἔχουν ἤπια θερμοκρασία καὶ ὑγρή, οὔτε πολὺ θερμὴ οὔτε πολὺ ψυχρή, οἱ γεωργοὶ ὀργώνουν καὶ καλλιεργοῦν τὰ χωράφια τους γιὰ νὰ σπείρουν τοὺς νέους σπόρους. Γι’ αὐτὸ κατὰ τὸν Ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη ὁ Σεπτέμβριος μήνας εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς συλλήψεως καὶ τῆς κυοφορίας ὅλων σχεδῶν τῶν καρπων, ἐνῶ ὁ Μάρτιος εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς γεννήσεως αὐτῶν, ποὺ εἶναι ὁ πρῶτος μήνας τῆς 1ης Ἰσημερίας, τῆς Ἐαρινῆς.

Ὁ μήνας Σεπτέμβριος, ὅμως δὲν εἶναι μόνο ὁ πρῶτος μήνας καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ὑλικῆς σπορᾶς, ὅπου ἡ γῆ σὰν ἄλλη κοιλιὰ καὶ μήτρα δέχεται στὰ αὐλάκια της τοὺς σπόρους, τοὺς κυοφορεῖ ὅλο τὸ χειμώνα καὶ τοὺς γεννάει σὲ μιὰ καινούργια ζωὴ τὴν ἄνοιξη, εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ ὁ μήνας και τῆς Πνευματικῆς σπορᾶς. Οἱ περισσότερες ἄν ὄχι ὅλες πνευματικὲς δραστηριότητες (κηρύγματα, ὁμιλίες, κατηχητικά, σεμινάρια, συνέδρια κ.τ.λ.) ἀρχίζουν τὸν μήνα Σεπτέμβριο. Ὀρθῶς λοιπὸν καὶ δικαιῶς ἡ 1η Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας ὡς ἡ ἀρχὴ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ποὺ εἶναι καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ποὺ σημαίνει ὁρισμός.

Πιστεύεται, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς κατ’ αὐτὴν τὴν ἡμέρα πῆγε στὴ συναγωγὴ τῆς Ναζαρέτ, ὅπου ἦταν τεθραμμένος, ὅπως ἐξιστορεῖ ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ Δ΄ κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του καὶ διάβασε ἀπὸ τὸ 64ο κεφάλαιο του Ἠσαΐα τὸν προφητικὸ λόγο, ποὺ ἀφοροῦσε τὸν ἴδιο. «Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμὲ, οὗ ἔνεκεν, ἔχρισέ με, εὐαγγελίσασθε πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσαθε τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, ἀποστεῖλαι τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει κηρῦξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτὸν (Λουκᾶ Δ 18-19).
Κατὰ τὸν μήνα Σεπτέμβριο δεσπόζουν τρεῖς μεγάλες ἑορτὲς τῆς Ὀρθοδοξίας:
α) Τὸ γεννέθλιο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, στὶς 8 Σεπτεμβρίου.
β) ἡ παγκόσμιος Ὕψωσις τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ στὶ 14 Σεπτεμβρίου καὶ
γ) ἡ μετάσταση τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ, φίλου, παρθένου, ἐπιστηθίου καὶ ἠγαπημένου μαθητοῦ τοῦ Κυρίου, Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου.

Μὲ τὴ γέννηση τῆς Παναγίας μας ὑποδεχόμαστε τὸ προοίμιο τῆς παγκοσμίου χαρᾶς (Α΄ ἑσπέριο στιχηρό), ἀφοῦ ἡ γέννηση τῆς Θεοτόκου (Δευτέρας Εὔας) «χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένη» καὶ διέλυσε τὴν ἀρὰ (κατάρα) ποὺ ἔφερε στὸν κόσμο ἡ πρώτη Εὔα, ἡ προμήτωρ. Διότι ἐξ αὐτῆς τῆς Θεοτόκου «ἀνέτειλε ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν». Ὁ ὀποῖος διέλυσε τὴν κατάρα καὶ ἔφερε τὴν εὐλογία μὲ ὅλο βεβαίως τὸ ἔργο τῆς θείας οἰκονομίας ἰδιαιτέρως ὅμως μὲ τὸ Σταυρικὸ του θάνατο. Πάνω στὸ Σταυρὸ ὁ διάβολος ὑπέστῃ φοβερὴ πανωλεθρία, ὄπως εἶπε ὁ Θεὸς στὸ Πρωτευαγγέλιο «καὶ ἔχθραν θήσω ἀναμέσον σου (τοῦ διαβόλου) καὶ ἀναμέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀναμέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀναμέσον τοῦ σπέρματος αύτῆς (δηλ. τοῦ Χριστοῦ). Αὐτὸς (ὁ Χριστός) σου τητήσει τὴν κεφαλὴν (μὲ τὴ σταύρωσή του) καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν» (Γεν. Γ 15). Πάνω στὸ Σταυρὸ σταυρώθηκε ἡ ἁμαρτία καὶ ἔγινε ἡ συμφιλίωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Τὸ ἀπολυτίκιο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς εἶναι ἐκφραστικό: «Ἐξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου τῷ τιμίῳ Σου αἵματι. Τῷ Σταυρῷ προσηλωθεὶς καὶ τῇ λόγχῃ κεντηθεὶς ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις, Σωτὴρ ἡμῶν, δόξα σοι».

Τὸ τρίπτυχο αὐτῶν τῶν ἑορτῶν μας μεταφέρει στὸ κλῖμα καὶ τὰ γεγονότα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Γι’ αὐτὸ ἡ Ὕψωσις τοῦ τιμίου Σταυροῦ φέρει τὰ ἴσα μὲ τὴν Μεγάλη Παρασκευή. Ἐκεῖ κάτω ἀπὸ τὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας καὶ πρὶν ἀπὸ τὸ «τετέλεσθαι», ὅπου παρέδωσε τὸ Πνεῦμα του, ἀκούσθηκαν τὰ πιὸ τρυφερά, γλυκὰ καὶ παρήγορα λόγια του γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Τὰ ἔγραψε στὸ Εὐαγγέλιο του, εἰς μνημόσυνον αἰώνιον, ὁ Ἰωάννης. « Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα, ὅν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρὶ αὐτοῦ, ἴδε ὁ Υἱός σου, εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ, ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου» ( Ἰωάν. ΙΘ΄ 26-27). Συγχρόνως παρέδιδε τὴν μητέρα του γιὰ νὰ γίνει μητέρα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἰδιαιτέρως ἐκείνων ποὺ «μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύοντες». Ἑπομένως ἡ Θεοτόκος ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ πνευματικὴ μητέρα ὅλων μας. Μεσίτρια μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, παρηγορήτρια, Γρηγοροῦσα, παντάνασσα κ.λ.π. κοσμητικὰ ἐπόθετα ποὺ τὴν ἔχει κοσμήσει ἡ εὐλάβεια καὶ ἡ εὐσέβεια τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἀκόμα τὸ τρίπτυχο τῶν ἑορτῶν τοῦ Σεπτεμβρίου μᾶς μεταφέρει στὸ Ἱερὸ Βῆμα τῶν Ὀρθοδόξων Ἱερῶν Ναῶν. Ὅπου πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ποὺ συμβολίζει τὸν Γολγοθᾶ, ἐκεῖ ὅπου «θύεται ὁ ἁμνὸς τοῦ Θεοῦ». Ἐκεῖ ὅπου «μελίζεται καὶ διαμελίζεται ὁ Ἁμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος, ἀλὰ τοὺς μετέχοντας ἁγιάζων (Θ. Λειτουργία)». Ἐκεῖ πίσω ἡ Ἱερὰ Παράδοση ποὺ ὑφαίνεται μὲ τὴ σοφία τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας τοποθετεῖ στὸ Κέντρο τὸν Ἐσταυρωμένο, δεξιά του τὴν Μητέρα Θεοτόκο καὶ ἀριστερά του τὸν Ἰωάννη τὸν θεολόγο. Ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος, ἐθεολόγησε, ὅσο κανεὶς ἄλλος, περὶ τοῦ Θεοῦ Λόγου, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ στὸ Εὐαγγέλιό του καὶ στὶς Ἐπιστολές του καὶ στὴν Ἀποκάλυψη.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι πολὺ φειδωλὴ στοὺς τίτλους ποὺ δίδει. Μόνο σὲ τρεῖς χάρισε τὸ τίτλο τοῦ Θεολόγου, τὸν Ἰωάννη τὸν Εὐαγγελιστή, τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Ναζιανζηνὸ καὶ τὸν Ἅγιο Συμεὼν τὸν Νέο Θεολόγο.
Ὁ μήνας Σεπτέμβριος δὲν εἶναι μόνο μήνας συγκομιδῆς καὶ συνάξεως τῶν καρπῶν, ὅπως ἀναφέρει τὸ Λευϊτικό, ΚΓ΄,39 ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Μωϋσῆ «καὶ ἐν τῇ πεντεκαιδεκάτῃ ἡμέρα τοῦ μηνὸς ἑβδόμου τούτου, ὅταν συντελέσητε τὰ γενήματα τῆς γῆς, ἑορτάσετε τῷν καρπῶν, μέχρι τὸν Μάρτιο, ἀρχὴ τῆς ἄνοιξης.

Ἄν αὐτὰ τὰ ἐπεκτείνουμμε στὴν πνευματικὴ σφαίρα τότε ὁ μήνας Σεπτέμβριος ἔχει καὶ τεράστιες πνευματικὲς διαστάσεις. Ἄν ὁ Αὔγουστος ἔχει ὀνομασθῇ καὶ εἶναι ὁ μήνας τῆς Παναγίας, μὲ κέντρο τὴν Κοίμησή της, ὁ Σεπτέμβριος εἶναι ὁ μήνας τοῦ Τιμίου καῖ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, πάνω στὸν ὁποῖο ἄπλωσε τὰς παλάμας ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου, τὸν ὁποῖο μὲ πίστη καὶ βεβαιότητα τὸν διεκήρυξε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ὅτι «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Θεός ἦν ὁ λόγος ( Ἰωαν. Α΄,1) ὅτι εἶναι «τὸ Α καὶ τὸ Ω, ὁ ὤν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος, ὁ Παντοκράτωρ (Ἀποκ. Α΄, 8)».

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ἡ Ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος. Ἡ σπορὰ καὶ ἡ συγκομιδή. Ἐκεῖνος μᾶς φύτεψε στὸν ἀμπελώνα του μὲ τὴ Βάπτισή μας στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, Ἐκεῖνος μᾶς διατρέφει μὲ τὸν λόγο Του, το Σῶμα Του καὶ τὸ Πανάγιο Αἷμα Του. Ἐκεῖνος θὰ μᾶς συνάξει, ὅπως ἡ ὄρνις τὰ νοσσία ἑαυτῆς γιὰ νὰ μᾶς παραδώσει σεσωσμένους καὶ λελυτρωμένους, σὰν ὁ μοναδικὸς Σωτῆρας καὶ λυτρωτής, στὸν Οὐράνιο Πατέρα Του, ὁ Ὁποῖος διὰ τοῦ Υϊοῦ Του ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι μᾶς ἔπλασε «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν», ἰδική Του.

+Πρωτοπρεσβύτερος Χρῖστος Χριστοδούλου, θεολόγος
Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου & Ἑλένης Πειραιῶς.

Πανήγυρις Αγίου Νεκταρίου

Χειροτονία!

Στις 14 Ιουνίου, Κυριακή των Αγίων Πάντων χειροτονήθηκε σε Πρεσβύτερο ο ευλαβέστατος διάκονος του ναού μας π. Γεώργιος Θεοχάρης. Την χειροτονία τέλεσε μέσα σε κλίμα συγκίνησης ο Ποιμενάρχης μας κ. Σεραφείμ. Ο νέος ιερέας θα διακονεί πλέον στην ενορία Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ρέντη.

Γ.Σωφρόνιος - περί πνεύματος και ζωής.

Ό Χριστός προσέφερε τη θεία Του ζωή σ' αυτούς πού είναι πλασμένοι κατ' εικόνα Του, αλλά έλαβε ως απάντηση το μίσος. Σήμερα, μετά από δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμού, τι βλέπουμε; Ό σύγχρονος κόσμος χάνει όλο και περισσότερο τον Χριστό, τη ζωή την αιώνια. Το βαθύ σκοτάδι των αμαρτωλών παθών, το μίσος, η καταδυνάστευση, οι πόλεμοι όλων των ειδών, διαμορφώνουν τη γήινη ύπαρξη μας. Στην προκειμένη κατάσταση ο Χριστός δίνει σ' αυτούς πού αποφασίζουν να Τον ακολουθήσουν την εντολή: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών». Γιατί ο κόσμος φοβάται έναν τέτοιο Θεό; Μπορεί κανείς να βρει καλύτερη αρχή από αυτή: «Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, αγαπάτε τους εχθρούς υμών»;

***

Ό κόσμος που μας περιβάλλει ζει σήμερα περισσότερο δυναμικά παρά άλλοτε. Αλλά όσο πιο πολλή κίνηση υπάρχει στον κόσμο, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να φυλάξουμε χριστιανική συνείδηση. Προσβαλλόμαστε από παντού, άπ' όλα τα είδη των αντιλήψεων πού ταράσσουν την επιφάνεια της ζωής μας. Στις θύελλες της εποχής μας αρμόζει πάντοτε να γρηγορούμε. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σας ζητώ: Ακούτε το λόγο του Ευαγγελίου, «γρηγορείτε» και πάψτε να είστε παιδιά!

Μεγαλοβδόμαδο στο Αναλόγιο - E.Σφακιανάκης

Από την εκδήλωση του ναού μας «Μεγαλοβδόμαδο στο Αναλόγιο» 2009.Ψάλλει ο Πρωτοψάλτης του Ι.Ν. Υπαπαντής του Κυρίου, Ευάγγελος Σφακιανάκης.

Αινείτε αυτόν…ήχος α΄.
Εν ταις λαμπρότησι των αγίων σου …ήχος α΄.
Ο της ψυχής ραθυμίαν…ήχος β΄.

Προλογίζει ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Παναγιώτου.

Μεγαλοβδόμαδο στο Αναλόγιο – π.Χ.Χριστοδούλου

Από την εκδήλωση του ναού μας «Μεγαλοβδόμαδο στο Αναλόγιο» 2009. Ψάλλει ο π.Χρίστος Χριστοδούλου.
Ερχόμενος ο Κύριος…ήχος α΄.
Προλογίζει ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Παναγιώτου.